Louis van Gaal

Ik heb vorige week toch maar een klacht ingediend bij het klachtenbureau van de jeugd en gezinsbeschermers. Het gaat allemaal zo traag dat er inmiddels 4 maanden zijn verstreken zonder dat er ook maar iets is gebeurt. Tot mijn grote verbazing was na het indienen van de klacht alles binnen 12 uur geregeld. Maar ja, alles wat daarna moet gebeuren laat ook weer op zich wachten, maar nu pakken ze het anders aan. Ik krijg op mijn email met daarin een aantal concrete vragen over het te volgen proces het volgende antwoord: 

Ter info: “Bedankt voor de agenda. Op dit moment ben ik druk bezig met spoedzaken in andere zaken en morgen ben ik de hele dag naar Friesland. De vorige mail over kennismaken heb ik nog niet intern kunnen bespreken en kom ik dinsdag pas aan toe…….”

 Nu kan ik het helemaal bij het verkeerde eind hebben, maar staat daar niet gewoon : GEEN TIJD!      

Ook van de inmiddels een week geleden ingediende klacht heb ik nog steeds geen ontvangstbevestiging gekregen. Ik heb hem nogmaals toegestuurd met daarbij de vraag of ik een ontvangstbevestiging kan krijgen. Eigenlijk een klacht over een klacht. Ben ik nou zo slim of zijn zij nou zo dom?  Inmiddels heb ik mijn jongens bijna 5 maanden niet gezien of gesproken. 

Advertenties

Sorry

S

Aan de statistiek van WordPress te zien daalt de belangstelling voor het  verhaal wat ik vertel. Ik moet er zelf een beetje bij glimlachen als ik dat opschrijf. Is het wel zo belangrijk en moet ik het wel wereldkundig maken? Ach ik weet het niet, ik doe maar wat.

Alles staat onder spanning, wakker worden, vriendschappen, relaties, werk, doorgaan met wat ik aan het doen ben, noem het maar op. Mensen worden doodziek van me. Vandaag schreef een vriend aan mij “je hebt al 20 jaar een kutleven, je zou denken dat het wel eens went”.  Wat denk je went het als degene waarmee je jezelf het meest verbonden voelt degene zijn die je het meeste haten”. Sommige al 16 jaar , anderen “slechts” 4 maanden. Ik begrijp die vriend wel, ik moet blij zijn dat ik nog vrienden heb, dus ik begrijp ze  allemaal…..  Het is een onmenselijk zware opgave om te leven met 4 mensen die je niet ziet, maar waarmee je jezelf intens verbonden voelt.” U zit in de hoek waar de klappen vallen”, stond er in de uitspraak die ik vandaag binnen kreeg. Die rechter begrijp ik ook, een doodgoed mens die het ook allemaal niet weet. Onderhand gaat het zoals het gaat. Ik maak keuzes: inkomen verwerven om dingen te kunnen blijven doen staat op plek 1. Dat kost me zoveel energie dat er weinig overblijft voor plek 2, relaties en vriendschappen. Aan al mijn vrienden en relaties, familie en bekenden : “sorry”.

 

Morgen ook storm.

We nemen al dagen van te voren onze stellingen in, de loopgraven worden bemant. Ik stuur mail, zij stuurt mail, ik help op school, zij heeft daar kritiek op. Zij stuurt kwetsende email, ik vreet me op. Het stormt vanavond vanuit het westen,het stormt in mijn hoofd en in mijn leven. Mijn kinderen maken de zwaarste storm van hun leven mee. Die storm waait vanuit alle windstreken, met blijvende schade.  Godverdomme,ik kan ze niet redden. Dat is toch wat een vader wil en moet doen , zijn kinderen beschermen. Morgen weer een gesprek bij de #jeugdengezinsbeschermers. Ik sta aan de zijlijn, machteloos toe te kijken hoe mijn kinderen langzaam van mij wegdrijven.

  

Vriendelijk

naamloos

Vriendelijke rechter, vriendelijke jeugdbeschermer, vriendelijke raadsonderzoeker, vriendelijke advocaat, vriendelijke moeder, allemaal heel vriendelijk. “Het enige is meneer, dat u even door de zure appel zult moeten bijten.” Aldus de vriendelijke uitspraak waarin de OTS voor een jaar wordt uitgesproken.